Ten slotte is er nog de wet, die onlangs door de beide Kamers is aangenomen. In zake de kerkelijke goederen is deze wet een roofwet, een wet van verbeurdverklaring, die de algehele plundering der Kerk voltooit. Zeker, haar goddelijke Stichter is arm in een kribbe geboren en arm aan een kruis gestorven, en zelf heeft de Kerk van haar ontstaan af de armoede gekend. Maar de goederen, die ze in handen had, waren desniettemin haar eigendom, en niemand had het recht, haar daarvan te beroven. Deze eigendom, in alle opzichten onbetwistbaar, was daarbij nog door de staat officieel bekrachtigd; bijgevolg mocht de staat die niet schenden.

Wat de uitoefening van de eredienst aangaat, heeft deze wet de anarchie ingevoerd, want, wat ze vooral brengt, is onzekerheid en willekeur. Onzekerheid, of de gebouwen voor de eredienst, die steeds onteigend kunnen worden, intussen al dan niet ter beschikking van de geestelijkheid en de gelovigen zullen gesteld worden; onzekerheid, of en voor hoelang ze voor hen behouden zullen blijven; administratieve willekeur, die de voorwaarden regelt van het gebruik, dat op deze wijze totaal onzeker wordt gemaakt. Wat de eredienst betreft, evenveel verschillende situaties als er gemeenten in Frankrijk zijn; in iedere parochie kan het gemeentebestuur naar goedvinden over de priester beschikken, waardoor over geheel het land stelselmatig de mogelijkheid tot conflicten geschapen wordt. Daarentegen krijgt de Kerk de verplichting om alle lasten, zelfs de zwaarste, het hoofd te bieden en tegelijkertijd legt men haar een draconische beperking op van de middelen, die bestemd zijn om in die lasten te voorzien. Ofschoon eerst pas uitgevaardigd, heeft die wet dan ook reeds talloze en strenge beoordelingen gewekt bij personen, die behoorden tot onverschillig welke politieke partij of godsdienstige mening en die beoordelingen zouden op zich reeds voldoende zijn om haar te vonnissen.

Met behulp van hetgeen we u, eerbiedwaardige broeders en beminde zonen, hier in herinnering brachten, is het gemakkelijk vast te stellen, dat deze wet een verscherping vormt van de scheidingswet en daarom kunnen we ze niet anders dan afkeuren. De vage en dubbelzinnige tekst van sommige artikelen van deze wet werpt een nieuw licht op het doel, dat onze vijanden nastreven. Zoals we u al gezegd hebben, ze willen de Kerk vernietigen en Frankrijk ontkerstenen, maar zonder dat het volk er te veel op let en als het ware zonder dat het er aandacht aan kan schenken. Vond hun onderneming werkelijk sympathie bij het volk, zoals ze beweren, dan zouden ze niet aarzelen om ze met open vizier na te streven en er publiek heel de verantwoordelijkheid voor op zich te nemen. Maar wel verre van die verantwoordelijkheid te aanvaarden, loochenen ze haar en wijzen ze haar af en om daar beter in te slagen werpen ze haar op de Kerk, hun slachtoffer. Van alle bewijzen is dit het duidelijkste, dat hun noodlottig werk niet met de wensen van het land overeenstemt.