Wat de jaarlijkse verklaring aangaat om de eredienst te mogen uitoefenen, deze bood niet al de wettelijke zekerheid, die men rechtens eisen mocht. Niettemin, ofschoon in beginsel de bijeenkomsten van de gelovigen in de kerkgebouwen geen enkel van de wezenlijke elementen bevatten, die aan openbare vergaderingen eigen zijn, en ofschoon het in feite hatelijk is ze daarmee gelijk te stellen, had de Kerk toch om groter kwaad te voorkomen er toe gebracht kunnen worden, die verklaring te dulden. Maar doordat men bepaalde, dat „de pastoor of de deservitor" in zijn kerk nog slechts „een bezitter zonder rechtstitel" zou zijn en „niet gerechtigd tot ook maar een enkele administratieve daad", heeft men aan de bedienaars van de eredienst bij de uitoefening van hun ambt zelf zulk een vernederde en zulk een vage positie toegewezen, dat de verklaring onder deze omstandigheden niet meer aanvaardbaar was.