Evenmin wenst ze een gewelddadige vervolging. Ze weet, wat deze betekent, omdat ze daaronder in alle tijden en op alle plaatsen geleden heeft. Verscheidene eeuwen, die ze in bloedige vervolging heeft doorgebracht, geven haar dus het recht met een heilige fierheid te zeggen, dat ze die niet vreest en dat ze die zal weten te trotseren, zo dikwijls als dat nodig zal zijn. Maar in zich is de vervolging een kwaad, omdat ze een onrecht is en omdat ze de mens belet, God in vrijheid te aanbidden. De Kerk kan ze dus niet wensen, zelfs niet om wille van het goed, dat de Voorzienigheid in haar oneindige wijsheid er steeds uit trekt. Bovendien is de vervolging niet alleen een kwaad, maar ook lijden, en dat is voor de Kerk, die de beste der moeders is, een tweede reden om uit medelijden met haar kinderen nooit daarnaar te verlangen.

Overigens wordt die vervolging, waarnaar men haar verwijt heen te drijven en die men beweert haar beslist te weigeren, haar in werkelijkheid toch aangedaan. Heeft men niet nog heel onlangs de bisschoppen, zelfs de om hun leeftijd en deugd meest eerbiedwaardige, uit hun bisdommen verdreven, de seminaristen uit de groot- en kleinseminaries verjaagd? En is men niet begonnen de pastoors uit hun pastorieën te zetten? Heel de katholieke wereld heeft dit schouwspel met droefheid aangezien en niet geaarzeld omtrent de naam, welke men aan die gewelddadigheden behoorde te geven.