De Kerk, zo is er gezegd, tracht in Frankrijk een godsdienstoorlog uit te lokken en drijft daar uit. al haar macht naar een gewelddadige kerkvervolging. Een zonderlinge beschuldiging! Gesticht door Hem, die in deze wereld gekomen is om er de vrede te brengen en om de mens met God te verzoenen, zou de Kerk, die de heraut van die vrede op aarde is, geen godsdienstoorlog kunnen willen zonder haar verheven opdracht af te wijzen en voor aller ogen te verloochenen. Maar integendeel, ze blijft altijd trouw en zal altijd trouw blijven aan haar zending van zachtmoedig geduld en liefde. Bovendien weet heel de hedendaagse wereld, zodat geen vergissing mogelijk is, dat, indien de gewetensvrede in Frankrijk is verbroken, dit niet de schuld is der Kerk, maar die van haar vijanden. Onpartijdige geesten, ook al delen ze ons geloof niet, erkennen, dat, indien er in uw geliefde land op het godsdienstig terrein strijd heerst, dit niet het geval is, omdat de Kerk het eerst de standaard geheven heeft, maar omdat men haar zelf de oorlog heeft verklaard. Die strijd ondergaat ze slechts, vooral sinds de laatste vijf en twintig jaar. Dat is de waarheid. De verklaringen, die honderden malen telkens opnieuw in de pers, bij congressen, op de vrijmetselaarsbijeenkomsten en in het parlement zelf zijn afgelegd, bewijzen dat evenzeer als de aanvallen, die systematisch en steeds heftiger op haar gedaan zijn. Deze feiten zijn niet te ontkennen en geen enkele bewering zal daartegen ooit iets vermogen. De Kerk wil dus de strijd niet, de godsdienststrijd nog minder dan andere. Het tegendeel beweren, is haar belasteren en beledigen.